Το απειλούμενο είδος επιστρέφει για δεύτερη φορά το 2026, αξιοποιώντας τις πλημμυρισμένες εκτάσεις και το ευρωπαϊκό πρόγραμμα προστασίας LIFE
Για δεύτερη φορά μέσα στο 2026, περίπου 100 Νανοχήνες (Lesser White-fronted Goose), ένα από τα πλέον απειλούμενα είδη της ευρωπαϊκής πανίδας, καταγράφηκαν στο Δέλτα του Έβρου, αξιοποιώντας τα πλημμυρισμένα υγρολίβαδα του υγροτόπου διεθνούς σημασίας.
Η παρουσία τους συνδέεται άμεσα με τις ευνοϊκές συνθήκες που έχουν διαμορφωθεί φέτος, καθώς μεγάλο μέρος της έκτασης του Δέλτα παραμένει πλημμυρισμένο, δημιουργώντας κατάλληλα ενδιαιτήματα για τροφή και ξεκούραση, τόσο για τη Νανοχήνα όσο και για άλλα υδρόβια πουλιά.
Η επιστροφή τους εντάσσεται στο ευρωπαϊκό πρόγραμμα LIFE «Providing a climate resilient network of critical sites for the Lesser White-fronted Goose in Europe», στο οποίο η Ελλάδα συμμετέχει ενεργά, με στόχο τη δημιουργία ενός διεθνούς δικτύου προστατευόμενων περιοχών κατά μήκος της μεταναστευτικής διαδρομής του είδους.
Στην εθνική προσπάθεια συμμετέχουν ο Οργανισμός Φυσικού Περιβάλλοντος και Κλιματικής Αλλαγής και η Ελληνική Ορνιθολογική Εταιρεία, σε συνεργασία με φορείς από τη Φινλανδία, τη Λιθουανία, την Εσθονία και την Ουγγαρία.
Οι Νανοχήνες είχαν επισκεφθεί και τον Δεκέμβριο την περιοχή, ενώ προηγουμένως διέμεναν στη Λίμνη Κερκίνη, έναν από τους βασικούς σταθμούς διαχείμασης του είδους στην Ελλάδα. Ωστόσο, φέτος, η αυξημένη στάθμη του νερού σε συνδυασμό με την εξάπλωση του ξενικού φυτού Xanthium strumarium περιόρισε σημαντικά τα υγρολίβαδα που χρησιμοποιούν για τροφή, οδηγώντας το κοπάδι στην αναζήτηση εναλλακτικών περιοχών.
Το κοπάδι παρακολουθείται στενά από το Δίκτυο προστασίας της Νανοχήνας, στο πλαίσιο του ευρωπαϊκού προγράμματος LIFE, προκειμένου να καταγραφεί η συμπεριφορά και η παραμονή του στον υγρότοπο. Παραμένει ανοιχτό το ενδεχόμενο τα πουλιά να συνεχίσουν τη διαμονή τους στο Δέλτα του Έβρου μέχρι την εαρινή μετανάστευσή τους προς τις περιοχές αναπαραγωγής στη βόρεια Ευρώπη.
Η παρουσία της Νανοχήνας στο Δέλτα του Έβρου επιβεβαιώνει τον κρίσιμο ρόλο της περιοχής ως καταφύγιο για απειλούμενα είδη και αναδεικνύει τη σημασία της διεθνούς συνεργασίας για την προστασία της βιοποικιλότητας.
